در تقويم ايران باستان، هر 365 روز را يكسال ميگويند و با گذشت هر 120 سال، نوروز بهمدت يك ماه جلوتر ميآمد، اما
پس از وروداسلام به ايران، تقويم هجري قمري رايج شد، دراين تقويم هر 355 روز، يك سال كامل محسوبميشود، اين تقويم تا سال 1304 شمسي دركشور رايج بود، اما در يازدهم فرودين سال1304 تصويب شد، كه تقويم شمسي بايد درايران رايج شود. در زمان (ملكشاه سلجوقي) بودكه تعدادي از دانشمندان از جمله (عطارنيشابوري)، مامور شد تا تقويمي تنظيم كنند كهتقويم جلالي يا ملكشاهي نام گرفت و در آنمصوب شد كه نوروز از ابتداي فصل بهار آغاز شودو سال قديم جاي خود را به سال جديد بدهد واين مراسم به جشن ملي ايرانيان تبديل شد. اززماني كه اين آيين در ايران رسم شد، افراد،خانههاي خود را پاك ميكنند و فرشهاي پاك وتميز ميگسترانند و لباسهاي جديد خود راميپوشند و با (چهارشنبهسوري) به پيشواز سالجديد ميروند. از همان ديرباز، يكي مانده بهنوروز، زنان به بازار ميرفتند و لباس عيدشان راميخريدند، پارچههايي معمولا خريداريميكردند كه داراي رنگهاي روشن و سرخ يازرد باشد و معتقد بودند اگر لباس را خودشانبدوزند پارچه آن را روزهاي دوشنبه يا جمعهقيچي كنند و نيز معتقد بودند كه روز پنجشنبهساعت سنگين است و لباس مدتي روي دستميماند تا دوخته شود، روز سهشنبه اگر بريده شودنصيب دزد خواهد شد و روز چهارشنبه ميسوزد


